Merkstenen

Deze teksten komen uit de 22e (!) druk van Merkstenen, uitgeverij  Kok Kampen, 2007.

Brief bij het manuscript

Het manuscript van Merkstenen werd na de dood van Hammarskjöld aangetroffen in zijn appartement in New York. Er was een ongedateerde brief  bijgevoegd aan Leif Belfrage, secretaris-generaal van Buitenlandse Zaken in Zweden. De brief volgt hier.

Beste Leif.

Misschien herinner je je dat ik eens vertelde dat ik toch een soort dagboek bijhield, waarvan ik wilde dat jij het te zijner tijd onder je hoede zou nemen. Hier is het dan.

Ik begon eraan te werken zonder de gedachte dat iemand het ooit te zien zou krijgen. Maar door mijn latere lotgevallen, door alles wat er over mij gezegd en geschreven is, is de situatie veranderd. Deze aantekeningen geven het enige juiste ‘profiel’ dat getekend kan worden. En daarom heb ik in latere jaren rekening gehouden met de mogelijkheid van publicatie, hoewel ik doorging met voor mezelf te schrijven en niet voor een eventueel publiek.

Als je vindt dat ze het waard zijn om gedrukt te worden, heb je het recht dat te doen, als een soort ‘witboek’ over mijn dialoog met mijzelf – en God.

 Dag

 

In het boek Merkstenen staan twee notities over de achtergrond van zijn schrijven:

 1952 (p.62)

Belachelijk, deze uitingsdrang! Waarom is het zo belangrijk dat tenminste iemand de binnenkant van je leven gezien heeft? Waarom schrijf je dit allemaal; natuurlijk, voor jezelf – maar ook, misschien ook, voor anderen?

 1956 (p.99)

Je vraagt of deze aantekeningen uiteindelijk niet een verraad betekenen tegenover de levensweg die ze juist willen aangeven?

Deze aantekeningen – ? Het waren merkstenen, opgestapeld als je een punt bereikt had waarop je ze nodig had, een vast punt dat niet verloren mocht gaan. En dat zijn ze gebleven.  Maar je leven is veranderd en nu houd je rekening met mogelijke lezers. Misschien wil je die juist! Het kan immers voor de een of ander zin hebben om de weg van een leven te zien, waarover de levende zelf niet wilde spreken. Ja, maar alleen als je woorden een eerlijkheid bezitten die uitrijst boven ijdelheid en zelfbespiegeling.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑